Ik zit op mijn stoomkruk met mijn 10 weken oude baby vastgeplakt op mijn lijf in de draagdoek. Ik wieg heen en weer van rechts naar links en terug. Ik hoor het brommende gesnurk van mijn slapende baby. Ik adem diep in en ik voel de warme stoom mijn yoni binnendringen. Even houd ik mijn adem vast, wil ik hier wel naartoe? Mijn hoofd zegt nee, maar mijn lijf antwoord ja. Ik adem uit, mijn lijf geeft een schokje en de tranen beginnen te stromen.
Mijn baarmoeder.
Deze plek… Daar is zoveel gebeurd.
Een plek van leven en dood. Een plek van donker en licht. Een plek van koud en warmte.
Een plek van hemel en aarde. Een plek van leegte en vervulling.
Een plek van verlies en ontmoeten.
Mijn Yoni, mijn baarmoeder.
De plek waar ik 2 kindjes verloor en 2 kindjes het leven mocht geven.
Ik mis haar, Lua, mijn kleine maanmeisje. Ik moest met 37 weken zwangerschap afscheid van je nemen. En nu 1.5 jaar later zit ik hier met een nieuwe baby op mijn borst terwijl ik tegelijkertijd voel hoe graag ik jou hier had gehad. Dat perfecte meisje. Bruine krulletjes. Stil in haar wiegje. Ze huilde niet. Haar koude voorhoofd tegen mijn lippen wanneer ik haar kuste. Je vrolijke fladderende energie nog zo duidelijk voelbaar om mij heen. Maar als ik mijn ogen opendeed was je daar niet. Het huisje van je ziel was leeg, je hartje was stil.
Dat perfecte meisje met wie ik mezelf later als ze groter was samen zag yoni stomen. Dat perfecte beeld dat als sneeuw voor de zon verdween.
Mijn lichaam schokt.
Stop! Ik wilde dit helemaal niet. Stop!
Terwijl ik nog steeds zacht gesnurk vanuit de draagdoek hoor, veeg ik mijn snot af aan de rand van mijn wijde rok. Ik kijk naar beneden en ruik aan zijn haartjes. Daar ben je, Koa, het kleine ventje die ik 10 weken geleden mocht verwelkomen. Een traan valt op zijn zachte haartjes.
Dat niet perfecte jongetje met de vrolijkste lach ooit en de liefste hoge geluidjes die mijn hart laten smelten. Kleine dikke spekbeentjes met kleine schattige voetjes, warm en levend. Hij huilt, soms krijsend en oorverdovend. Wordt altijd wakker op het moment dat ik net een slok van mijn zelfgemaakte chai wil nemen. Hij zuigt als een piranha aan m’n tepel en kotst vervolgens mijn net gewassen trui onder. Om vervolgens de mosterdgele warme spuitpoep door zijn merino wollen romper heen te voelen stromen op mijn schoot.
Niet perfect, maar wel levend, hier op aarde. Bij mij. Zijn warme voorhoofd tegen mijn lippen als ik hem kus. Een warme liefdesstroom door mijn buik.
Ik voel hoe moe ik ben van 10 weken fulltime borstvoeding geven. Dag en nacht.
Mijn zitbotjes beginnen pijn te doen op het hout van de stoomkruk, maar de warme stoom is nog zo fijn.
Ik voel een lach en een traan tegelijkertijd.
Hoe kun je zoveel warmte en liefde voelen stromen in je baarmoeder voor de ene baby. Terwijl er tegelijkertijd een koude wind doorheen waait wanneer je aan je andere baby denkt. Hoe ze als ze 3 jaar oud zou zijn op de tweedehands cowboylaarsjes zou lopen die ik voor haar kocht op een marktje tijdens mijn zwangerschap. Die laarsjes. Rood met bruin en een groen geborduurd stiksel. Die laarsjes. Die ze niet zal dragen. Ik voel een steek in mijn buik.
Ik voel mij schuldig naar de baby op mijn buik. Ik knuffel hem zodat hij hopelijk niet merkt dat ik zijn zusje zo erg mis. Hij moet wel weten dat hij echt gewenst is. Of mag het gevoel er allebei zijn?
Ik geef nog een kusje op zijn voorhoofd en voel hoe dankbaar ik ben. Dat ik zijn warme zware lijfje tegen mij aan voel, terwijl mijn zitbotjes er nu echt genoeg van hebben.
Ik adem nog één keer diep in terwijl ik Lua’s energie om mij heen voel fladderen. Daar zit ik, met mijn knieën op het kleed op de grond van mijn slaapkamer. Voelend wat mijn baarmoeder te vertellen heeft.
Mijn baarmoeder.
Een plek van leven en dood. Een plek van donker en licht. Een plek van koud en warmte. Een plek van hemel en aarde. Een plek van leegte en vervulling.
Een plek van verlies en ontmoeten.
Een plek van heel veel liefde voor al mijn kindjes 🧡
Aanvullende informatie over Dawn:
Mijn naam is Dawn Coumou en ik ben mama van 3 kindjes. Mijn 2 zoontjes: Sef van 7 jaar en Koa van bijna 5 maanden oud.
En mijn dochter Lua die we 1.5 jaar geleden totaal onverwachts verloren tijdens mijn bevalling. Ik beviel in de ambulance, maar toen Lua ter wereld kwam klopte haar hartje niet meer.
Ik neem jullie graag mee in wat Yoni stomen mij heeft gebracht in deze periode.
De gebeurtenis in de ambulance was ondraaglijk om bij te blijven. Op het moment dat ik de ambulance broeder hoorde zeggen "we zijn 26 minuten aan het reanimeren" schakelde mijn lichaam uit. Mijn ogen waren open, maar ik was verdwenen uit mijn lijf. Het was de donkerste periode in mijn leven. Ik voelde hoe mijn lichaam een donker gat was geworden en ik wist niet meer hoe ik terug moest komen. Alle tools die ik de afgelopen jaren had geleerd om juist IN mijn lichaam aanwezig te zijn werkte niet. Dit was te groot om aanwezig te zijn. De pijn was ondraaglijk, de rouw was te rauw. En daarnaast was ik ook nog eens net bevallen. Een kraamvrouw met een lege baarmoeder en een koude baby in mijn armen.
Na het afscheid van Lua besloot ik om een stoomkruk bij Nienke van Sirin te bestellen. En Nienke was zo lief om een speciale "rauwe rouw" kruidenmix voor mij te maken.
De eerste keer op te stoomkruk was nog veel te overweldigend. Ik probeerde m'n voeten te blijven voelen op de grond, maar ik was er niet.
Maar iedere "stoomsessie" verder kwam ik een klein stapje meer terug mijn lichaam in. Het was op dat moment voor mij de enige manier om contact te maken met mijn lijf en mijn baarmoeder. De stoom was zacht en warm en maakte dat ik in hele kleine stapjes weer een klein beetje kon voelen. Een paar maanden na mijn bevalling kwam ik zelfs per ongeluk in een bijzondere reis terecht tijdens het stomen. Er kwamen vage beelden omhoog, ik zag mezelf bloot in de natuur zitten bij een meer. Met andere vrouwen om mij heen die mij aan het wassen waren en mijn haren aan het vlechten waren. Ik voelde dat ik verzorgd werd en gedragen door deze sisters. Ik zag een kleine blote baby in mijn armen. Het was niet Lua, dat was gelijk heel duidelijk. Wie dan wel, dat wist ik niet? Zou ik nog een baby krijgen?
Ik stelde de vraag, maar er werd verteld dat ik hier vanzelf antwoord op zou krijgen als de tijd daar was.
Zes maanden postpartum, werden we verrast door een nieuwe zwangerschap. En 9 maanden later lag mijn gezonde en levende zoon Koa in mijn armen.
Nog steeds gebruik ik de stoomkruk graag. Juist op de momenten dat ik het lastiger vind om contact te maken met mijn baarmoeder is dit zo'n fijne en zachte manier om weer bij mijn gevoel te komen. Ook postpartum is het zo fijn. Ik maak dan graag een kopje warme cacao erbij en creëer dan echt een fijn selfcare moment voor mezelf.
Ik zou dit echt iedere vrouw, mama en postpartum mama gunnen!
Wil je mijn reis volgen?
Op mijn persoonlijke Instagram pagina: dawn.kelso.coumou, deel ik eerlijke verhalen over het leven, helen, rouw en zwanger na verlies, groeien en bloeien.
Op mijn: the.first.forty.days pagina deel ik over mijn postpartum reis: 'mothering the mother'. En wat ik 7 jaar geleden had willen weten na mijn allereerste zwangerschap en bevalling.
Ik vind het een fijn platform om te connecten met andere vrouwen en moeders en hun reis van het leven. Volg je mij daar?
Liefs Dawn
Reactie plaatsen
Reacties